Działalność nierejestrowalna

Z dniem 30 kwietnia 2018 roku weszła w życie Ustawa Prawo przedsiębiorców, która zastępuje Ustawę o swobodzie działalności gospodarczej. Prawo przedsiębiorców wraz z innymi ustawami tworzą tzw. „Konstytucję biznesu” czyli pakiet ustaw, których celem jest zreformowanie przepisów dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej. Jednym z podstawowych założeń „Konstytucji biznesu” jest m.in. rozwój przedsiębiorczości i ułatwienie stawiania pierwszych kroków w biznesie dla osób osiągających relatywnie niskie przychody z prowadzonej przez siebie działalności zarobkowej na niewielką skalę, bez spełniania szeregu skomplikowanych obowiązków administracyjnych, nadmiernych formalności i kosztów. Możliwość taką dają nam przepisy Ustawy Prawo przedsiębiorców, które określają ją mianem działalności nierejestrowalnej.

Zgodnie z art. 5 ww. Ustawy nie stanowi działalności gospodarczej działalność wykonywana przez osobę fizyczną, której przychód należny z tej działalności nie przekracza w żadnym miesiącu 50% kwoty minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, i która w okresie ostatnich 60 miesięcy nie wykonywała działalności gospodarczej. Oznacza to w rzeczywistości, że osoby osiągające przychód nie większy niż 1 050,00 złotych miesięcznie w 2018 roku nie mają obowiązku rejestrować swojej działalności w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.

Należy jednak pamiętać, że przychodem należnym są kwoty należne za wykonanie usługi, bądź sprzedany towar, nawet jeżeli nie zostały one zapłacone. Osoba prowadząca taką działalność ma jedynie obowiązek prowadzenia uproszczonej ewidencji sprzedaży przychodu z danego dnia, dzięki której łatwo w każdej chwili można sprawdzić czy nie została przekroczona kwota 1 050,00 zł. Do prowadzenia takiej ewidencji nie jest wymagany żaden specjalistyczny program, można ją prowadzić na przykład w zwykłym zeszycie.

Na żądanie drugiej strony transakcji osoba prowadząca działalność nierejestrowalną wystawia rachunek, bądź dokument kwitujący wartość i przedmiot transakcji. Znamienny jest również fakt, że nie dotyczy to niektórych rodzajów działalności, które z mocy Ustawy o podatku od towarów i usług, niezależnie od wartości sprzedaży pozostają płatnikami VAT z wszystkimi wynikającymi z tego tytułu konsekwencjami (np. posiadanie kasy fiskalnej, prowadzenia rejestrów sprzedaży i zakupów, czy obowiązkowego uzyskania numeru NIP).

Ponadto prowadzący taką działalność są zwolnieni od obowiązku opłacania składek ZUS, zarówno społecznej jak i zdrowotnej.

Jeżeli w danym miesiącu przychód należny z działalności nieewidencjonowalnej przekroczy wartość 1 050,00 zł – działalność ta staje się działalnością gospodarczą, począwszy od dnia, w którym przekroczenie nastąpiło i w terminie 7 dni od dnia składa się wniosek do CEIDG.

Prowadzenie działalności nierejestrowalnej jest dobrowolne. Osoba fizyczna w każdej chwili może zarejestrować działalność gospodarczą i zacząć rozliczać się jak przedsiębiorca. Jednak w takim przypadku zmiana sposobu rozliczenia (ponownie na działalność nierejestrowalną) będzie możliwa dopiero po upływie 60 miesięcy od dnia zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej.

W zasadach opodatkowania podatkiem dochodowym przychody z takiej działalności są sklasyfikowane za przychody z innych źródeł (zgodnie z art. 20 ust. 1ba ustawy podatek dochodowy od osób fizycznych), a osoba je uzyskująca nie ma obowiązku odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy.

Ewa Stodolna

Dział Ekonomiki i Zarządzania Gospodarstwem Rolnym

Źródło: Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców; Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; Rachunkowość Pismo Stowarzyszenia Księgowych w Polsce 4 2018; www.mf.gov.pl

Grudzień 2019